Skip to content

O przestępstwie we włoskim prawie karnym – zarys

Sierpień 5, 2014

Możliwe jest dokonanie podziału norm włoskiego prawa karnego na dwie grupy:

diritto penale fondamentale – Codice penale – główne źródło włoskiego prawa karnego

diritto penale complementare – normy znajdujące się w ustawach szczególnych

Normy karne:

precetto – zasada (dyspozycja) na którą składa się nakaz lub zakaz określonego działania lub zaniechania
sanzione – sankcja karna, która jest nakładana w przypadku naruszenia dyspozycji

norme perfette – zawierające zarówno dyspozycję jak i sankcję

norme imperfette – zawierające jedynie dyspozycję lub jedynie sankcję

norme penali in bianco – zawierające konkretnie określoną sankcję, jednak dyspozycja wymaga doprecyzowania w innych źródłach prawa

Podmioty i przedmiot przestępstwa:

soggetto attivo – sprawca przestępstwa

soggetto passivo – ofiara przestępstwa

oggetto giuridico – dobro chronione przez prawo, przedmiot materialny lub osoba

Zgodnie z art. 39 c.p. przestępstwa dzielą się na:

delitti – zbrodnie uregulowane szczegółowo w Księdze drugiej włoskiego kodeksu karnego (DEI DELITTI IN PARTICOLARE)

contravvenizioni – występki uregulowane szczegółowo w Księdze trzeciej włoskiego kodeksu karnego (DELLE CONTRAVVENZIONI IN PARTICOLARE)

Podstawą rozróżnienia jest rodzaj i surowość kary grożącej za czyn przestępy. Rozróżnienia kar dokonuje artykuł 17 c.p.:

Kary główne ustanowione za zbrodnie to:

1) śmierć; (punkt uchylony)

2) dożywotnie pozbawienie wolności;

3) pozbawienie wolności;

4) grzywna.

Kary główne ustanowione za występki to:

1) areszt;

2) mandat.

Istnieje także rozróżnienie na:

reato comune – przestępstwo powszechne (ogólnosprawcze), które może popełnić każda osoba zdolna do poniesienia odpowiedzialności karnej;

reato proprio – przestępstwo indywidualne, które może popełnić jedynie osoba o właściwościach wskazanych w ustawie.

Przestępstwa indywidualne dzielą się ponadto na:

reati propri esclusivi – przestępstwa indywidualne właściwe, tzn. takie, których zdolność popełnienia mają tylko określone podmioty (np. krzywoprzysięstwo – dotyczące świadka)

reati propri non esclusivi – przestępstwa indywidualne niewłaściwe, tzn. takie, których zdolność popełnienia ma każda osoba zdolna do poniesienia odpowiedzialności karnej, jednak jeżeli posiada ona pewne cechy wpływają one na kwalifikację czynu (np. dzieciobójstwo – dotyczące matki)

reato istantaneo – przestępstwo, którego popełnienie następuje w krótkim czasie (chwili), np. zabójstwo

reato permanente – przestępstwo rozłożone w czasie, np. przetrzymywanie osoby

reato abituale – przestępstwo ciągłe (w polskiej koncepcji wieloczynowej)

Według powszechnie uznawanej teorii „trzech elementów esencjonalnych” dla wystąpienia przestępstwa niezbędne są:

fatto tipico – zachowanie, które pociąga odpowiedzialność karną;

colpevolezza – wina;

antigiuridicità – bezprawność.

Kodeksowe rozróżnienia przestępstw:
Przestępstwa przeciwko osobie – reati contro la persona:

zabójstwo – l’omicidio

spowodowanie uszkodzeń ciała – lesioni personali

pobicie – percosse

uprowadzenie – il sequestro di persona

groźba – minaccia

obraza – i reati di opinioni

Przestępstwa przeciwko rodzinie – reati contro la famiglia:

(przykładowo)
l’incesto – kazirodztwo

bigamia – bigamia

Przestępstwa przeciwko mieniu – reati contro il patrimonio:

(przykładowo)
furto – kradzież

truffa – oszustwo

We włoskim kodeksie karnym znajdują się także tytuły dotyczące m.in. przestępstw:

przeciwko państwu – contro la personalità dello Stato

przeciwko administracji publicznej – contro la Pubblica amministrazione

przeciwko porządkowi publicznemu – contro l’ordine pubblico

przeciwko moralności publicznej i dobrym obyczajom – contro la moralità pubblica e il buon costume

Kolejna, nietypowa klasyfikacja przestępstw w rzeczy samej wcale ich nie dotyczy:

reato putativo – zgodnie z art. 49 ust. 1 c.p. Nie podlega karze, kto popełnia czyn nie będący przestępstwem w błędnym przeświadczeniu, że stanowi on przestępstwo.

reato impossibile – przestępstwo niemożliwe, tj. zgodnie z art. 49 ust. 2 c.p. Karalność jest także wyłączona, kiedy przez niezdolność działania lub przez nieistnienie jego przedmiotu, niemożliwe jest powstanie zdarzenia szkodliwego lub zagrażającego.

Reklamy

From → Prawo karne

Dodaj komentarz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: