Skip to content

Denominazione di origine controllata e garantita, czyli o prawie alkoholowym

Kwiecień 13, 2013

W 2013 roku włosi obchodzą (i to nie bez kozery!) pięćdziesiątą rocznicę wydania Decreto del Presidente della Repubblica z 12 lipca 1963 (nr 930). Było to pierwsze kompleksowe prawo dotyczące materii gwarancji pochodzenia geograficznego i jakości alkoholi włoskich. Jednocześnie stanowiło istotny krok do ugruntowania światowej pozycji win włoskich oraz bezprecedensowego podniesienia ich renomy i prestiżu.

Współcześnie zagadnienie reguluje ustawa nr 164 z 10 lutego 1992. Odpowiada ona zaleceniom Wspólnoty Europejskiej harmonizującym systemy krajowe gwarancji jakości, tworząc oznaczenie Protected Designtation of Origin (PDO) – w Polsce „Chroniona Nazwa Pochodzenia” (obecna regulacja:

– Rozporządzenie Rady W.E. nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych.

– Rozporządzenie Rady W.E. nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami.)

Zgodnie z art. 1 ustawy nr 162 z 1992 roku realizując możliwość użycia oznaczenia geograficznego win stosuje się nazwę geograficzną obszaru jego powstania, a także [zgodnie z art.4 pkt.2] obszarów sąsiednich jeżeli występują na nich te same warunki środowiskowe, te same odmiany winogron i są stosowane te same techniki uprawy oraz po wprowadzeniu do obrotu, przez co najmniej 10 lat produkty mają te same właściwości fizyczne chemiczne i organoleptyczne.

Istnieją trzy podstawowe kategorie oznaczeń (czasem nazywane klasami):

denominazioni di origine controllata e garantita (DOCG) – kontrolowane oznaczenie gwarantowanego pochodzenia;

denominazioni di origine controllata (DOC) – kontrolowane oznaczenie pochodzenia;

indicazioni geografiche tipiche (IGT) – określenie produktu regionalnego;

Dodatkowo używane są oznaczenia [art.3 pkt.3]:

VSQPRD (vini spumanti di qualità prodotti in regioni determinate) – dotyczące win musujących;

VLQPRD (vini liquorosi di qualità prodotti in regioni determinate) – dotyczące tzw. win wzmacnianych;

VFQPRD (vini frizzanti di qualità prodotti in regioni determinate) – dotyczące tzw. win perliwych;

IGT może być zastąpione oznaczeniem Vin de pays dla win produkowanych w Val d’Aosta, gdzie używany jest język francuski oraz z oznaczeniem Landweine dla win produkowanych w prowincji Bolzano z używanym językiem niemieckim (ewentualnie Kontrollierte Ursprungsbezeichnung zamiast DOC i Kontrollierte und garantierte Ursprungsbezeichnung zamiast DOCG).

IGT oznacza, że wino powstało z winogron zebranych w tym samym regionie, w którym znajduje się winnica oraz, że były przestrzegane wymagania dotyczące ilości zebranych winogron z krzewów na areale hektara. DOC i DOCG oprócz wspomnianych limitów wskazują, że przy produkcji wina użyto ściśle określonych metod i procedur. W związku z tym wina IGT są często fantazjami lokalnych winiarzy a wina DOC i DOCG wpisują się w ramy konkretnych typów win.

IGT wraz z oznaczeniem VdT (vino da tavola) są uznawane za oznaczenie win stołowych, natomiast DOC i DOCG uważa się za oznaczenie win szlachetnych.

Powyższe oznaczenia przyznawane są po zastosowaniu specjalnej procedury analizy chemiczno-fizycznej na wniosek strony zainteresowanej, przeprowadzonej przez właściwe Izby Handlu, Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa z udziałem specjalnych komisji, a w przypadku DOCG także testerów (pracowników administracji) [art.13].

Wszelkie odstępstwa i wyjątki od ogólnych procedur i wzorów są wskazane w ustawach i aktach wykonawczych. Na przykład od podawania wymaganych w przepisach nazw winorośli w DOC i DOCG można odstąpić tylko jeżeli jest to uzasadnione względami historycznymi i ekonomicznymi (art.4 pkt.4)

Dodatkowo ustawa określa trzy podstawowe specyfikacje.

Classico jest zastrzeżona dla win niemusujących z obszaru najstarszego pochodzenia (o najstarszych tradycjach). Warto dodać, że np. dla Chianti ta strefa historyczna jest określona w decreto interministeriale z dn. 31 lipca 1932.

Riservo zastrzeżone jest tylko dla win niemusujących, dojrzewających dodatkowo co najmniej dwa lata zgodnie z normami i specyfiką produkcji .

Novello zarezerwowano dla win spełniających warunki charakterystyki i wymagań z obrębu prawa włoskiego i EWG trafiających do obrotu w roku winobrania.

Prowadzony jest szczegółowy rejestr winnic i plantatorów win denominazione di origine oraz dodatkowy rejestr win indicazioni geografiche tipiche.

Ustawa konkretyzuje kolejne wymagania jakie muszą spełniać wina DOC i DOCG. Należy je sprzedawać w butelkach (w tym mogą być butelkowane tylko na swoim obszarze) lub innych pojemnikach o objętości nie większej niż pięć litrów (art. 21), a kolejne akty prawne określają dodatkowo dopuszczalne odmiany winogron, poziom alkoholu, czy obszary produkcji.

Sukces związany z przemyślaną normatywizacją włoskiego przemysłu winnego ukazuje pozytywną stronę regulowania szerokich aspektów gospodarki, a przede wszystkim siłę funkcji ochronnej przepisów, której często nie dostrzegają polscy wytwórcy. Warto korzystać z włoskich wzorców i dążyć do udzielenia jak najszerszego prawnego wsparcia dla baraszkującego polskiego rynku towarów luksusowych.

Advertisements
Dodaj komentarz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: