Skip to content

Książka Adwokat Włocha w papierowej wersji, już dostępna!

Adwokat Włocha, czyli 10 barów do espresso

Uwaga, uwaga – jest już dostępna „papierowa” wersja książki Maksymiliana Czornyj „Adwokat Włocha, czyli 10 barów do espresso”.

Można ją zamawiać na stronie internetowej księgarni Alimero:

http://alimero.pl/adwokat-wlocha-152648.html

Adwokat Włocha Czornyj

Zapraszamy! 

View original post

Adwokat Włocha, czyli 10 barów do espresso

Ukazała się moja książka pt. „Adwokat Włocha, czyli 10 barów do espresso”. Nie ma w niej nic o romansie pod słońcem Toskanii, ale za to jest sporo o tym jak wybrać najlepsze włoskie wino, oliwę, grappę czy ocet (prawne regulacje dotyczące m.in. etykiet). Ponadto przeczytacie, jak kupić we Włoszech nieruchomość (skoro w Polsce rolnej nie można, a rolną jest prawie każda) oraz, czy warto płacić podatki.

Adwokat Łocha, czyli 10 barów do espresso

Ze spraw interesujących pisałem o tym, dlaczego gwałt (jeszcze niedawno) zastępował miłosne starania, a zdrada żony była czymś gorszym od zdrady męża (prawnie już nie jest). Do tego dużo, dużo więcej dla miłośników historii, prawa, Włoch i nie tylko.

Więcej na:

https://adwokatwlocha.wordpress.com/

Na razie książka jest dostępna w formie e-booka, z czasem ukaże się zapewne także w wersji papierowej.
Nabyć ją można m.in. w:


http://ksiegarnia.pwn.pl/Adwokat-Wlocha-czyli-10-barow-do-espresso,495681577,p.html
http://www.ibuk.pl/fiszka/158155/adwokat-wlocha-czyli-10-barow-do-espresso.html
http://www.lideria.pl/adwokat-wlocha-czyli-10-barow-do-espresso_p300003521.html
http://www.publio.pl/adwokat-wlocha-maksymilian-dymitr-czornyj,p142559.html

Uwaga, nakład ograniczony!

Monitor Prawa Celnego i Podatkowego

Artykuł mojego autorstwa pt. „Spółka komandytowa (zwykła) i spółka komandytowo-akcyjna we włoskim systemie prawnym – Limited Partnership (normal) and a company limited by shares in the Italian legal system”  ukazał się w Monitorze Prawa Celnego i Podatkowego 2015, zeszyt 4, str. 155. Zachęcam do kupna!

 

mpcip

Pytania prawne

Czy będąc osobą skazaną we Włoszech, sąd polski w sprawie cywilnej w Polsce będzie tym związany? We Włoszech skazano mnie za pobicie, teraz w Polsce chcą zadośćuczynienia.

Tak, co do sprawstwa polski sąd będzie związany orzeczeniem sądu włoskiego. Jedynym odstępstwem byłaby sytuacja, gdyby czyn miał miejsce przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Wynika to m.in. z art. 54 tego Traktatu wykonawczego Układu z Schengen, który jest częścią acquis communautaire, czyli prawa obowiązującego w całej Unii Europejskiej. Zgodnie z jego treścią osoba, której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku na obszarze jednej Umawiającej się Strony, nie może być ścigana na obszarze innej Umawiającej się Strony za ten sam czyn, pod warunkiem że została nałożona i wykonana kara lub jest ona w trakcie wykonywania.

Skutkiem tego jest status „rzeczy osądzonej” res iudicata – na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. stanowiący przesłankę odmowy wszczęcia lub umorzenia wszczętego postępowania.

W konsekwencji strona, która w postępowaniu karnym została prawomocnie skazana nie może także udowadniać przed sądem cywilnym, że nie popełniła czynu, który wypełnia normę prawną i został jej przypisany jako przestępstwo. Powyższa interpretacja została potwierdzona w wyrokach Sądu Najwyższego (m.in. z dn. 27 marca 2013 r. V CSK 185/12 ). Podkreślić należy, że w takiej sytuacji nie ma znaczenia rozbieżność w kwalifikacji prawnej czynu.

Mój brat został zatrzymany w Mediolanie, a gdy przeszukano jego mieszkanie to znaleziono tam nielegalną broń. Podobno grozi mu od roku do 8 lat więzienia. Obecnie ma środek zapobiegawczy w postaci aresztu domowego. Nie może się z nikim kontaktować poza mamą i żoną, a także wychodzić z domu. Dlaczego środek zapobiegawczy jest tak rygorystyczny?

Uregulowany w art. 284 c.p.c. arresti domiciliari w odróżnieniu od detenzione domiciliare nie jest karą. Jest to środek zapobiegawczy będący odmianą polskiego tymczasowego aresztowania. Sąd określa zakres jego stosowania (ograniczenia w kontaktowaniu się, przemieszczaniu itp). We Włoszech stosowanie arresti domiciliari jest dość powszechne i z pewnością podejrzenie nielegalnego posiadania broni uzasadnia jego zastosowanie.

Moja siostra mieszka we Włoszech, od wielu lat posiada włoskie obywatelstwo. Chce teraz wziąć tam ślub kościelny. Jakich dokumentów potrzebuje z urzędów i z kościoła? Czy musi je odebrać osobiście, czy mogę zrobić np. to ja?

Sytuacja różni się w zależności, czy siostra bierze ślub konkordatowy czy sam kościelny. Dla ślubu kościelnego wymagana jest, co do zasady: metryka chrztu, zaświadczenie o bierzmowaniu, a do tego potwierdzenie odbycia nauk przedmałżeńskich oraz zaliczenia spotkań w poradni rodzinnej i dowód osobisty. Zdarza się także, że wymagane jest zaświadczenie uczęszczania na lekcje religii – świadectwa, a nawet w razie problematycznej parafii jego tłumaczenie.
Poza tym, typowo kościelne sprawy jak spowiedzi itd.

Co do drugiego pytania, dokumenty może odebrać osoba w Polsce, mająca pełnomocnictwo.

Suwerenność San Marino w świetle procesów historycznych

Analiza procesu historycznego rozwoju suwerenności San Marino, ukazuje następujące po sobie okresy zależności i koegzystencji republiki z kolejnymi państwami począwszy od Cesarstwa Rzymskiego, przez Państwo Kościelne i sprzyjające Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu Narodu Niemieckiego księstwa włoskie, aż po obecną ścisłą więź z Republiką Włoską. Warto zastanowić się, czy możliwe jest odnoszenie się do desygnatów suwerenności nakreślonych przez konwencję z Montevideo w kontekście epoki średniowiecza, oświecenia czy wydarzeń wieku XIX.

Według przeważających poglądów, w średniowieczu to nie państwa, a monarchowie mogli posiadać przymiot suwerenności, który często był ograniczony przez władzę panów feudalnych. Naród do końca XVIII wieku (nierzadko dłużej) nie był suwerenem. Władza w Cesarstwie Rzymskim pochodziła od ludu, ale od czasów chrześcijańskich jej źródłem stało się namaszczenie boskie, którego istotna rola ukazana jest także w legitymacji rządów Stanów Zjednoczonych (por. N. Cos: The acquisition of sovereignty by quasi-states: The case of the Order of Malta w Mountbatten Journal of Legal Studies, Forthcoming. papers.ssrn.com, 2003, s. 2.). Średniowieczne państwa były przedmiotem prywatnego władztwa monarchów z perspektywy suwerenności zewnętrznej i panów feudalnych z perspektywy suwerenności wewnętrznej. Zgodnie z jedną z najpowszechniejszych obecnie doktryn prawa międzynarodowego za istotny denotat suwerenności (przede wszystkim z perspektywy uznania międzynarodowego) należy uważać członkostwo państw w ONZ. Zrzeszająca niemal wszystkie państwa organizacja międzynarodowa przyjmując do swojego grona kolejnego członka, niejako automatycznie wyraża uznanie jego państwowości przez członków dotychczasowych.

Przystąpienie i uznanie członkostwa San Marino we frakcji anty-papieskiej wydaje się być średniowiecznym odpowiednikiem uznania de facto skutkującym przyznaniem republice cech równorzędnego sojusznika, akceptującym jego niezależność, prawo prowadzenia własnej polityki i działań militarnych mających na celu obronę tej niezależności. Z drugiej strony kolejne akty papieskie, potwierdzone wyrokami sądowymi z XI, XII i XIII wieku zawierają w sobie przymiot uznania de iure przez drugą dominującą w ówczesnym świecie frakcję. Wszelkie odniesienia do współczesnej teorii prawa międzynarodowego uzasadnia ponadto republikański, demokratyczny ustrój San Marino.

O suwerenności San Marino w dzisiejszym znaczeniu można mówić w kontekście drugiej połowy wieku XVIII i następnych. Zapoczątkowana została działalnością kapitana regenta Antonio Onofri i jego doktryną zawierania kolejnych umów międzynarodowych. W świetle dzisiejszego stanu prawa międzynarodowego miały one na celu uzyskanie przymiotu uznania międzynarodowego. Mimo politycznego charakteru podpisywanych paktów, sojuszy czy umów, należy podkreślić, że San Marino już od stuleci spełniało kryterium efektywności będąc stabilnym i przewidywalnym organizmem państwowym. Znamiennym pozostaje też fakt dziewiętnastowiecznego podziału świata na kilka dominujących imperiów posiadających liczne terytoria zależne. W związku z tym zawarty w 1899 z Wielką Brytanią Traktat o Ekstradycji Przestępców (Trattato per l’estradizione dei delinquenti) uregulował tę materię z kilkoma, niepodległymi obecnie państwami.

W dniu dzisiejszym San Marino posiada znormalizowane stosunki międzynarodowe z ponad setką państw na poziomie dyplomatycznym (w tym z Polską) oraz ośmioma na poziomie konsularnym. Jest członkiem ONZ i innych znaczących organizacji międzynarodowych. Wydaje się, że nie można mieć żadnych wątpliwości, co do suwerenności tego maleńkiego, ale mimo wszystko pełnoprawnego państwa.

Codice civile, K. V, T. V, R. III – spółka partnerska cz. I

Księga Piąta

O pracy

Tytuł V

O spółce

Rozdział III

O spółce partnerskiej

Art. 2291. Pojęcie

W spółce partnerskiej wszyscy wspólnicy odpowiadają solidarnie i bez ograniczeń za zobowiązania spółki.

Zastrzeżenia przeciwne nie wywierają skutków wobec osób trzecich.

Art. 2292. Firma spółki.

Spółka partnerska działa pod firmą złożoną z nazwiska jednego lub więcej wspólników z e wskazaniem stosunków partnerskich.

Spółka może pozostawić w firmie nazwisko wspólnika, który wystąpił lub zmarł, jeżeli wspólnik, który wystąpił lub spadkobiercy wspólnika zmarłego wyrażą na to zgodę.

Art. 2293. Zastosowanie przepisów.

Spółka partnerska jest regulowana przepisami niniejszego rozdziału i, o ile nie ma rozbieżności, przepisami rozdziału poprzedniego.

Art. 2294. Niezdolny.

Udział w spółce partnerskiej osób niezdolnych podlega w każdym przypadkom rygorowi artykułów 320, 371, 397, 424 i 425.

Art. 2295. Akt założycielski.

Akt założycielski spółki musi zawierać:

  • nazwisko i imię, miejsce i datę urodzenia, adres zamieszkania i obywatelstwo wspólników;
  • firmę spółki;
  • wspólników, którzy zarządzają i reprezentują spółkę;
  • siedzibę spółki i ewentualne siedziby oddziałów;
  • przedmiot działalności;
  • wkłady każdego wspólnika, wartość im przypisaną i sposób wyceny;
  • czynności, do których dokonywania wspólnicy są zobowiązani;
  • zasady, na których ma być dokonywany podział zysków i udział każdego wspólnika w zyskach i stratach;
  • długość trwania spółki.

Art. 2296. Ogłoszenie.

Akt założycielski spółki z podpisami poświadczonymi przez zawierających lub jego poświadczona kopia, jeżeli utworzenie wynikało z aktu notarialnego, musi w ciągu trzydziestu dni zostać złożony do wpisu przez zarządzających do rejestru spółek, w  którego okręgu utworzono siedzibę spółki.

Jeśli zarządzający nie dokonają złożenia w terminie wskazanym w ustępie poprzednim, każdy wspólnik może tego dokonać na koszt spółki lub nakazać zarządzającym dokonania tego.

Jeżeli utworzenie wynikało z aktu notarialnego jest konieczne złożenie go także u notariusza.

Art. 2297. Brak rejestracji.

Dopóki spółka nie jest wpisana do rejestru spółek, do stosunków pomiędzy spółką i osobami trzecimi ma zastosowanie odpowiedzialność bez ograniczeń i solidarna wszystkich wspólników, regulowana przepisami dotyczącymi spółki jawnej.

Jednakże przyjmuje się, że każdy wspólnik, który działa dla spółki, ma prawo reprezentacji spółki, także przed sądem. Umowy, które przyznają zdolność reprezentacji tylko niektórym wspólnikom lub które ograniczają zdolność reprezentacji nie mają skutku wobec osób trzecich, chyba że dowiedzie się, że te miały o tym wiedzę.

Art. 2298. Reprezentacja spółki.

Zarządzający, który reprezentuje spółkę może wykonywać wszelkie czynności, które dotyczą przedmiotu działalności spółki, z wyjątkiem ograniczeń wynikających z aktu założycielskiego lub prokury. Ograniczenia nie mają skutku wobec osób trzecich, jeżeli nie są wpisane do rejestru przedsiębiorców lub jeżeli nie dowiedziono, że osoby trzecie miały o tym wiedzę.

Art. 2299. Oddziały.

Wyciąg z aktu założycielskiego musi być złożony do wpisu przy urzędzie rejestru przedsiębiorców dla miejsca, w którym spółka ma oddział z ustanowioną reprezentacja, w ciągu trzydziestu dni od jego utworzenia.

Wyciąg musi wskazywać urząd, przy którym jest wpisana spółka i datę wpisu.

Utworzenie oddziału musi być zgłoszone przez wpis w tym samym terminie także do urzędu do rejestracji dla miejsca, gdzie jest wpisana spółka.

Art. 2300. Zmiany aktu założycielskiego.

Zarządzający muszą w terminie trzydziestu dni dokonać w urzędzie rejestru przedsiębiorców wpisu o zmianach aktu założycielskiego i innych okolicznościach dotyczących spółki, dla których obligatoryjny jest wpis.

Jeżeli zmiana aktu założycielskiego wymaga uchwały wspólników, ta musi zostać złożona w poświadczonej kopii.

Zmiany aktu założycielskiego, dopóki nie są wpisane, nie wywołują skutków wobec osób trzecich, chyba że dowiedzie sie, że mieli o nich wiedzę.

Art. 2301. Zakaz konkurencji.

Wspólnik nie może bez zgody innych wspólników wykonywać w imieniu własnym lub cudzym, działalności konkurencyjnej dla działalności spółki ani być wspólnikiem odpowiedzialnym bez ograniczeń w innej, konkurencyjnej spółce.

Zgoda jest domniemana, jeżeli wykonywanie działalności lub udział w innej spółce miały miejsce przed założeniem spółki, a inni wspólnicy mieli o tym wiedzę.

W przypadku nieprzestrzegania przepisów ustępu pierwszego spółka ma prawo do odszkodowania, z zastrzeżeniem artykułu

Art. 2302. Dokumenty rachunkowe.
Zarządzający muszą prowadzić księgi i inne dokumenty rachunkowe przewidziane w art. 2214.

Art. 2303. Ograniczenia dotyczące podziału zysków.
Nie można dokonać między wspólnikami podziału sum innych niż te rzeczywiście pochodzące z zysku.
Jeżeli stwierdzona zostaje strata, nie można dokonać podziału sum pochodzących z zysku dopóki kapitał nie zostanie przywrócony lub zmniejszony do odpowiedniej wysokości.

Art. 2304. Odpowiedzialność wspólnika.
Wierzyciele spółki, także tej w likwidacji, nie mogą domagać się zapłaty od pojedynczego wspólnika, jeżeli nie dokonano egzekucji z majątku spółki.

Art. 2305. Wierzyciel wspólnika.
Wierzyciel wspólnika, podczas trwania spółki, nie może żądać likwidacji wkładu wspólnika.

Codice civile, K. V, T. V, R. VI – spółka komandytowo – akcyjna

Księga Piąta

O pracy

Tytuł V

O spółce

Rozdział VI

O spółce komandytowo-akcyjnej

Art. 2452.

Odpowiedzialność i udziały.

W spółce komandytowo-akcyjnej komplementariusze ponoszą odpowiedzialność solidarną i nieograniczoną za zobowiązania spółki, a komandytariusze ponoszą odpowiedzialność do wysokości swojego wkładu. Udziały wspólników mają postać akcji.

Art. 2453.

Firma spółki.

Firma spółki składa się z nazwiska co najmniej jednego komplementariusza, z oznaczeniem società in accomandita per azioni.

Art. 2454.

Zastosowanie przepisów.

Do spółki komandytowo-akcyjnej mają zastosowanie przepisy dotyczące spółki akcyjnej, które są zgodne z przepisami poniższymi.

Art. 2455.

Komplementariusze.

Akt założycielski musi wskazywać komplementariuszy.

Komplementariusze mają prawa zarządzających i są podmiotem obowiązków zarządzających spółką akcyjną.

Art. 2456.

Odwoływanie zarządzających.

Odwołanie zarządzających musi być uchwalone przez większość wymaganą dla uchwał zgromadzeń nadzwyczajnych spółki akcyjnej.

Jeżeli odwołanie nastąpi bez uzasadnionego powodu, zarządzający odwołany ma prawo do odszkodowania.

Art. 2457.

Wymiana zarządców.

Zgromadzenie z większością wskazaną w artykule poprzednim dokonuje wymiany zarządu, jeżeli z jakiegokolwiek powodu przestaną oni sprawować swoją funkcję. W przypadku wielości zarządzających, powołanie musi zostać zatwierdzone przez zarządzających pełniących kadencję.

Nowy zarządzający ma status komplementariusza od chwili zatwierdzenia powołania.

Art. 2458.

Zaprzestanie sprawowania zarządu przez wszystkich zarządzających.

W przypadku zaprzestania sprawowania zarządu przez wszystkich zarządzających, spółka rozwiązuje się, jeżeli w terminie 180 dni nie doprowadzono do ich zastąpienia i zastępcy nie przyjęli stanowiska.

W tym okresie, rada nadzorcza powołuje zarządcę tymczasowego do prowadzenia spraw zwykłego zarządu. Zarządca tymczasowy nie ma statusu komplementatariusza.

Art. 2459.

Komisja Rewizyjna, rada nadzorcza e azione di responsabilità.

Komplementariusze nie mają prawa głosu w swojej sprawie podczas obrad zgromadzenia, które dotyczą powołania i odwołania członków rady rewizyjnej, członków rady nadzorczej, a także działań w związku z ich odpowiedzialnością.

Art. 2460.

Zmiany aktu założycielskiego.

Zmiany aktu założycielskiego muszą być uchwalone przez zgromadzenie większością przypisaną zgromadzeniu nadzwyczajnemu spółki akcyjnej, a do tego muszą być zatwierdzone przez wszystkich komplementariuszy.

Art. 2461.

Odpowiedzialność komplementariuszy wobec osób trzecich.

Odpowiedzialność komplemetariuszy jest uregulowana w artykule 2304.

Komplementariusz, który ustąpił ze stanowiska zarządzającego nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki powstałe po wpisie ustąpienia do rejestru spółek.

Codice civile, K. V, T. V, R. IV – spółka komandytowa

 

Księga Piąta

O pracy

Tytuł V

O spółce

Rozdział IV

O spółce komandytowej

 

Art. 2313

Pojęcie.

W spółce komandytowej [zwykłej] komplementariusze ponoszą odpowiedzialność solidarną i nieograniczoną za zobowiązania spółki, a komandytariusze ponoszą odpowiedzialność do wysokości swojego wkładu.

Udziały spółki nie mogą mieć postaci akcji.

Art. 2314

Firma.

Spółka działa pod firmą złożoną z nazwiska co najmniej jednego komplementariusza, z oznaczeniem società in accomandita semplice, z zastrzeżeniem przepisów drugiego ustępu artykułu 2292.

Komandytariusz. którego nazwisko znajduje się w firmie spółki, odpowiada za zobowiązania spółki wobec osób trzecich bez ograniczeń i solidarnie z komplementariuszami.

Art. 2315

Zastosowanie przepisów.

Do spółki komandytowej mają zastosowanie przepisy dotyczące spółki partnerskiej, o ile nie są sprzeczne z przepisami poniższymi.

Art. 2316.

Akt założycielski.

Akt założycielski musi wskazywać komplementariuszy i komandytariuszy.

Art. 2317.

Brak rejestracji.

Dopóki spółka nie jest wpisana do rejestru przedsiębiorców, do stosunków pomiędzy spółką i osobami trzecimi stosuje się przepisy artykułu 2297.

Jednakże za zobowiązania spółki komandytariusze ponoszą odpowiedzialność ograniczoną do wysokości ich wkładu , chyba że brali udział w czynnościach spółki.

Art. 2318.

Komplementariusze.

Komplementariusze mają prawa i obowiązki wspólników spółki partnerskiej.

Zarząd spółki może składać sie jedynie z komplementariuszy.

Art. 2319.

Powoływanie i odwoływanie zarządu.

Jeżeli akt założycielski nie stanowi inaczej, do powoływania zarządu i do jego odwoływania w przypadku wskazanym w drugim ustępie artykułu 2259 wymagana jest zgoda komplementariuszy i zatwierdzenie komandytariuszy reprezentujących większość kapitału przez nich wniesionego.

Art. 2320.

Komandytariusze.

Komandytariusze nie mogą wykonywać czynności zarządczych ani prowadzić spraw w imieniu spółki, jeśli nie zostało im udzielone pełnomocnictwo szczególne do danej czynności. Komandytariusz, który naruszy ten zakaz, ponosi odpowiedzialność nieograniczoną i solidarną wobec osób trzecich za wszystkie zobowiązania spółki i może być wykluczony na mocy artykułu 2286.

Komandytariusze mogą jednak prowadzić czynności pod kierownictwem zarządzających i, o ile akt założycielski to przewiduje, opiniować określone czynności oraz wykonywać czynności kontroli i nadzoru.

W każdym przypadku, mają oni prawo do powiadomienia o bilansie rocznym i rachunku zysków i strat oraz sprawdzenia poprawności, przeglądając księgi i inne dokumenty spółki.

2321.

Zyski w dobrej wierze.

Komandytariusze nie są zobowiązani do zwrotu zysków uzyskanych w dobrej wierze, zgodnie z zatwierdzonym bilansem.

Art. 2322.

Przenoszenie wkładu.

Wkład komandytariusza jest przenoszalny na wypadek śmierci.

O ile w akcie założycielskim nie zastrzeżono inaczej, wkład może być zbyty ze skutkiem wobec spółki, za zgodą wspólników, którzy reprezentują większość kapitału.

Art. 2323.

Przyczyny rozwiązania.

Spółka rozwiązuje się także z przyczyn przewidzianych w artykule 2308, jeżeli pozostali tylko komandytariusze lub komplementariusze, o ile w terminie sześciu miesięcy brakujący wspólnicy nie zostaną zastąpieni .

Jeżeli brak komplementariuszy, w okresie wskazanym w ustępie poprzednim, komandytariusze mianują zarządcę tymczasowego, aby dokonywał czynności zarządu zwykłego. Zarządca tymczasowy nie uzyskuje statusu komplementariusza.

Art. 2324.

Prawa wierzycieli spółki po likwidacji.

Z zastrzeżeniem przepisu drugiego ustępu artykułu 2312 w stosunku do komplementariuszy i likwidatorów, wierzyciele spółki niezaspokojeni w postępowaniu likwidacyjnym spółki, mogą dochodzić swoich wierzytelności od komandytariuszy, w wysokości do sumy likwidacyjnej.

Ustrój sądownictwa i adwokatury Republiki San Marino – Statut Izby Adwokackiej i Notarialnej

 

Ustrój sądownictwa San Marino regulują ustawy Legge Costituzionale n.144 del 30 ottobre 2003 e Legge Qualificata n. 145 del 30 ottobre 2003. Co znamienne, sędziami w Republice mogą być tylko obcokrajowcy. Podstawowymi organami sądownictwa zwykłego, które jest podzielone na karne, cywilne i do spraw opieki nad nieletnimi i rodziną, są:

gli uditori commissariali

i giudici conciliatori

i commissari della legge, competenti in cause civili e penali, Nella giurisdizione penale i commissari della legge si dividono in giudici inquirenti e decidenti

i giudici d’appello, per cause civili e penali

i giudici per la terza istanza

il procuratore del fisco.


Podstawowymi organami sądownictwa administracyjnego są:

giudici amministrativi di primo grado

i giudici amministrativi d’appello

il giudice per la terza istanza


Sądownictwo karne składa się z dwóch instancji:

I Commissario della legge

II Giudice delle appellazioni


Sądownictwo cywilne składa się z trzech instancji:

I Commissario della legge

II Giudice d’Appello

III Giudice per la Terza Istanza


Podobnie trzy instancje posiada sądownictwo w sprawach administracyjnych:


I Giudice di primo grado

II Giudice d’Appello

III Giudice per la Terza Istanza


Commissione Nazionale delle Libere Professioni (Państwowa Komisja Wolnych Zawodów) – organizacja reprezentująca osiem wolnych zawodów na terytorium San Marino. Działa na podstawie rozporządzenia z 14 stycznia 1997 r., nr 5.

Commisario Straordinario – urzędnik publiczny, działający na podstawie ustawy 400/88. Powoływany przez rząd, ma za zadanie wykonywanie czynności pilnych w zakresie administracji publicznej.


Tribunale unico e commissariale della Repubblica di San Marino – jest złożonym sądem, składającym się z:

un procuratore del fisco (I° grado, sprawy skarbowe)

dodici commissari della legge (I° grado, sprawy cywilne i karne), 

due giudice delle appellazioni civili (II° grado civile)

un giudice delle appellazioni penali (II° grado penale)

due giudici di terza istanza (III° grado per tutte le cause)


Deputato alla Giustizia – Minister Sprawiedliwości San Marino

Dicastero alla Giustizia – właściwie minister sprawiedliwości (członek rządu) piastujący funkcję Segreteria di stato – sekretarza stanu

Procuratore del Fiscio – Prokurator Skarbu Państwa / odp. Radcy Prokuratorii Generalnej

Ufficio Cursorile – urzędnik charakterystyczny dla San Marino, dokonujący powiadomień o sprawach sądowych.


Ufficio del Registro – Urząd Rejestrowy 


Ufficio Tributario – Urząd Skarbowy

Uditore Commissariale – asystenci Commissario della Legge, którzy mogą na nich przekazać część obowiązków (poza wyrokowaniem) zarówno w postępowaniu cywilnym, jak i karnym.


Istituto di sicurezza social – urząd ubezpieczeń społecznych

STATUT IZBY

Dekret nr 56 z dn. 26 kwietnia 1995 r.

Dekret Ratyfikujący nr 11 z dn. 1 lutego 1995 r. „Ustrój prawny Izby Adwokackiej i Notarialnej Republiki San Marino”.

TYTUŁ I

UTWORZENIE, SIEDZIBA I CELE IZBY

PRZEDMIOT ZAWODU

Art. 1
(Statut Izby i ustanowienie Listy)

Tworzy się Izbę Adwokatów i Notariuszy Republiki San Marino, publiczną i niezależną, wyposażoną w osobowość prawną, której funkcje i ustrój określają przepisy poniższego Statutu i ustawy z dn. 20 lutego 1991, nr 28.

Możliwość wpisu posiadają absolwenci studiów prawniczych, którzy uzyskali prawo wykonywania zawodu adwokata i notariusza i spełniają wszystkie inne wymagania niniejszego Statutu.

Ustanowiona zostaje lista Adwokatów i Notariuszy Republiki San Marino, której funkcje określa niniejszy Statut i ustawa z 20 lutego 1991 r., nr 28. Prawo wpisu na Listę mają adwokaci i notariusze już należący do Izby, którzy nie spełniają wymagań niniejszego Statutu.

Art. 2
(Siedziba)

Izba Adwokatów i Notariuszy ma siedzibę w Republice San Marino przy Tribunale

Commissariale Civile e Penale.

Lista Adwokatów i Notariuszy jest prowadzona przez Izbę Adwokatów i Notariuszy zgodnie z przepisami niniejszego Statutu i ustawy z 20 lutego 1991 r., nr 28.

Art. 3
(Cele)

Izba Adwokatów i Notariuszy, posiadając pełną niezależność zgodnie z ustawą z 20 lutego 1991 r., nr 28, która ustala wolne zawody, nie nastawiona na przynoszenie dochodu ma na celu:

a) ustalać, koordynować i wprowadzać, zgodnie z obowiązującym prawem, normy etyczne, moralne, społeczne i ekonomiczne wykonywania zawodu adwokata i notariusza;

b) chronić zawód pod względem moralnym i rozwoju;

c) wdrażać społeczne dążenia grupy i chronić jej interesy;

d) nadzorować rozwój zawodów adwokata i notariusza, strzec jego poprawności i powstrzymywać ewentualne związane z jego wykonywaniem nadużycia;

e) starać się o rozwój i postęp zarówno na płaszczyźnie moralnej, naukowej i technicznej zawodów adwokata i notariusza;

f) ułatwiać i promować rozwój zawodowy.

Art. 4
(Przedmiot zawodu)

Adwokaci i notariusze wykonują swoje czynności zawodowe działając, jak określono poniżej:

a) świadczą usługi notarialne w duchu zaufania publicznego wobec czego to, co notariusz wydaje lub to, co wykonanego przez siebie lub dokonanego w swojej obecności zaświadcza, jak na przykład: otrzymania umów zawartych pomiędzy żyjącymi i aktów ostatniej woli oraz przyjęcia w depozyt, a także wydając poświadczone kopie, zaświadczenia i wyciągi i wykonując wszystkie inne czynności wyznaczone mu przez prawo lub zwyczaj, zawsze zachowuje przy nich status urzędnika publicznego,
b) świadcząc usługi adwokat reprezentuje, wspiera i broni stron w każdym stadium i w każdej instancji postępowania cywilnego, karnego, administracyjnego lub skarbowego, zarówno przed sądami jak w arbitrażu, działa także doradzając i wspierając, zarówno w postępowaniu sądowym jak i pozasądowym, w każdej gałęzi prawa i mogąc pełnić funkcje zarządcy, kuratora w postępowaniu układowym, a także likwidatora i każdą inną zgodną z jego kompetencjami.

TYTYŁ II

WPIS DO IZBY I NA LISTĘ

Art. 5
(Wpis do Izby)

Wpis do Izby Adwokatów i Notariuszy jest dokonywany przez Radę Izby na wniosek zainteresowanego, do którego muszą być załączone dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa poniżej.

Wpis do Izby Adwokatów i Notariuszy uzależniony jest od spełnienia następujących wymagań:
a) bycia obywatelem sanmaryńskim lub innego państwa, w którym obywatele San Marino traktowani są na zasadach wzajemności;
b) posiadania stałego miejsca zamieszkania na terytorium Republiki San Marino;
c) posiadania praw publicznych;
d) posiadania tytułu magistra nauk prawnych, poprzedzonego studiami nie krótszymi niż czteroletnie, odbytymi na Uniwersytecie Republiki San Marino lub zagranicznym, którego ukończenie uznawane jest przez Republikę San Marino i dopuszczającego w macierzystym państwie do zawodu adwokata i notariusza;
e) odbycia aplikacji, o której mowa w art. 7.

W przypadku nie spełniania, z jakiejkolwiek przyczyny, choćby jednego z wymagań przewidzianych powyżej, skutkiem jest odmówienie członkostwa w Izbie.

Osoba, która została usunięta z Izby z powodu niespełniania któregoś z wymagań przewidzianych w akapicie drugim, może jednak ubiegać się o ponowny wpis przez załączenie dokumentów potwierdzających spełnienie tych wymagań.

Art. 6
(Wpis na Listę)

Wpis na Listę Adwokatów i Notariuszy, na podstawie którego otrzymuje się prawo wykonywania wolnego zawodu Adwokata i Notariusza, jest dokonywany przez Radę Izby na wniosek zainteresowanego, do którego muszą być dołączone:

a) dokumenty potwierdzające brak przesłanek negatywnych odnoszących się do następnego ustępu;
b) dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z wykonywaniem czynności zawodowych, na kwotę nie mniejszą niż rocznie ustalana przez Radę Izby.

Wpis i będące jego konsekwencją wykonywanie zawodu adwokata i notariusza, nie są możliwe w połączeniu z:
a) wykonywaniem innego zawodu;
b) byciem wspólnikiem z nieograniczoną odpowiedzialnością w spółce osobowej, z wyjątkiem spółek zawodowych;
c) uprawnieniem licencjonowanym do prowadzenia działalności przemysłowej, rzemieślniczej, handlowej lub rolniczej.
d) byciem urzędnikiem państwowym lub pracownikiem prywatnym lub emerytem.

Zakaz zawarty w powyższym punkcie d) nie dotyczy profesorów i naukowców Uniwersytetu i innych wyższych instytutów badawczych stopnia uniwersyteckiego pozostających z nimi w stosunku pracy, licealnych nauczycieli prawa, obrońców wyznaczonych przez sąd i Giudice Conciliatore. 

Nie mogą być wpisani na Listę ani wykonywać wolnego zawodu adwokata i notariusza ci, którzy pełnili funkcje sędziowskie na podstawie ustawy z dn. 28 października 1992, nr 83, jeżeli nie minęło co najmniej pięć lat od złożenia urzędu; te czasowe ograniczenia nie dotyczą Giudice Conciliatore ani Uditore Commissariale, tak samo jak tych, którzy przed wejściem w życie nowego Kodeksu postępowania karnego pełnili funkcję Procuratore del Fiscio. 

Wpis na listę i będące jego konsekwencją wykonywanie zawodu Adwokata i Notariusza, są niedopuszczalne przez prawo dla tych, którzy pełnią funkcje publiczne, z którymi wiąże się zakaz wykonywania jakiejkolwiek działalności zawodowej.

Wpis na listę i będące jego konsekwencją wykonywanie zawodu Adwokata i Notariusza są przedmiotem przysięgi składanej przed Ministrem Sprawiedliwości i Prezydentem Rady Izby, w której składający zobowiązuje się pełnić funkcje adwokata i notariusza uczciwie, lojalnie i sprawiedliwie, zgodnie z przepisami niniejszego Statutu i w szczególności zasadami etyki.

Art. 7
(Zdolność)

Zdolność wykonywania zawodu Adwokata i Notariusza jest przyznana tym, którzy przystąpili i zdali właściwy egzamin przed Komisją Egzaminacyjną na podstawie Ustawy z dn. 20 lutego 1991, nr. 28.

Członkowie Komisji Egzaminacyjnej muszą być wybrani spośród absolwentów prawa, którzy przez okres co najmniej 5 lat na terytorium Republiki San Marino piastowali urząd Sędziego lub wykonywali zawód Adwokata i Notariusza.

Rada Państwa, Deputowany Sprawiedliwości i Rada Izby, spoza członków mianują dodatkowe osoby, które pełnią funkcję zastępców członków, na wypadek, gdyby z jakiegokolwiek powodu, któryś z nich nie mógł brać udziału w przeprowadzaniu egzaminu.

Ci, którzy chcą wciąć udział w egzaminie kwalifikacyjnym muszą złożyć aplikację Radzie Izby przez załączenie dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień określonych w punktach a),b),c) i d) art. 5 i ukończenia aplikacji, o której mowa w art. 8 niniejszego Statutu.

Egzamin teoretyczny i praktyczny ma za zadanie zweryfikować znajomość wiedzy nabytej w trakcie szkolenia i umiejętności wyniesionych z okresu praktyki.

Egzaminowany musi zdać test pisemny składający się z jednego lub więcej zagadnień dotyczących prawa cywilnego i procedury cywilnej, prawa karnego i procedury karnej, sporządzania aktów notarialnych.

Kandydat jest także zobowiązany odbyć egzamin ustny z poniższych dziedzin:

– prawa cywilnego
– procedury cywilnej
– prawa karnego
– procedury karnej
– prawa administracyjnego
– notarialnych

Kandydat jest także zobowiązany odbyć egzamin ustny z poniższych dziedzin:

– prawa konstytucyjnego
– prawa cywilnego i procedury (prawo wspólnotowe)
– prawa karnego i procedury karnej
– prawa administracyjnego 

Co najmniej na cztery miesiące przed ustaloną datą egzaminu Komisja Egzaminacyjna jest zobowiązana ogłosić program dotyczący tematów egzaminacyjnych, wyszczególniający które części działów będą sprawdzane.

Egzaminy mają miejsce co sześć miesięcy w lipcu i styczniu każdego roku, tylko dla tych, którzy złożyli wniosek odpowiednio do 20 czerwca i 20 grudnia każdego roku.

W celu zapobiegnięcia wątpliwościom wobec bezstronności członków Komisji, ich stanowisko jeżeli to konieczne, jest potwierdzane na każdej sesji egzaminacyjnej.

Rada Izby ustala i wydaje regulamin, który szczegółowo omawia kształt i przebieg egzaminu. 

Art. 8
(Aplikacja)

Osoby chcące odbywać aplikację muszą zawiadomić o tym Radę Izby, zawiadomienie musi zawierać dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań z art. 5 punktów a), b), c) i d).

Aplikacja jest unormowana i musi przebiegać w poniższy sposób:

1. odbycie okresu praktyk w kancelarii adwokackiej i notarialnej przez dwadzieścia cztery miesiące;

2. udział w co najmniej trzydziestu rozprawach cywilnych, trzydziestu rozprawach karnych i dziesięciu sprawach administracyjnych;

3. uczestniczenie w kursach teoretyczno-praktycznych organizowanych corocznie przez Instytut Prawa w współpracy z Izbą. 

Zaświadczenia poświadczające udział w praktyce, o której mowa punkcie 1) powyższego akapitu są wydawane przez uprawnionych po studiach adwokackich i notarialnych, którzy mają obowiązek przyjęcia co najmniej jednego aplikanta; organizacja aplikacji będzie uregulowana przez Radę Izby. Zaświadczenia poświadczające udział w rozprawach, o których mowa w punkcie 2) są wydawane przez Sędziów sanmaryńskich. Zaświadczenia poświadczające udział w kursach, o których mowa w punkcie 3) są wydawane przez Instytut Prawa.  

Aplikanci są wpisywani na Listę Aplikantów prowadzoną przez Radę Izby, która będzie ją co trymestr uaktualniała.

Aplikanci wpisani, i u których nie wykazano niezdolności z art. 6, po 12 miesiącach odbywania aplikacji mogą prowadzić postępowanie przed Giudice Conciliatore i prowadzić sprawy pozasądowe, których wartość nie przekracza uprawnień tego sędziego.

Po odbyciu aplikacji aplikanci mogą przystąpić od egzaminu zawodowego, o którym mowa w art. 7.

Wszelkie okresy odnoszące się do aplikacji powinny być zliczane od daty wpisu na listę aplikantów.

TYTUŁ III

NORMY ETYCZNE DOTYCZĄCE ZAWODU ADWOKATA I NOTARIUSZA

Art. 9
(Ogólne obowiązki)

Każdy członek Izby, nawet nie wykonujący zawodu adwokata i notariusza, musi być w swym zachowaniu nieskazitelny, cechować się dobrymi obyczajami, godnością, uczciwością związaną z zawodem.

Rozdział I
Obowiązki Adwokata
Sekcja I
Obowiązki adwokata w związku z wykonywaniem zawodu

Art. 10
(Obowiązki)

Adwokat prowadząc swoją działalność, musi:

a) wykonywać swoje obowiązki lojalnie, moralnie i uczciwie;

b) solennie wykonywać przekazane przez klienta obowiązki, udzielając na żądanie wszelkich informacji dotyczących aktualnych czynności;

c) wykonywać obowiązki zawodowe ze starannością i nieustannie się doskonalić;

d) zachować tajemnicę zawodową i poufność spraw prowadzonych;

e) pozostać niezależnym w prowadzonej działalności zawodowej;

f) świadczyć usługi obrończe na żądanie Organów Sprawiedliwości na podstawie obowiązujących przepisów;

g) unikać sytuacji sprzeczności interesów i zgłaszać je klientowi;

h) przestrzegać i stosować przepisy obowiązujące, regulujące opłaty za świadczone usługi;

i) przestrzegać norm etycznych właściwych porządków innych państw, kiedy znajdują zastosowanie, nawet nie wprost, w innych państwach lub kiedy pozostają w kontakcie z kolegami, wobec których mają one zastosowanie, o ile takie normy nie są sprzeczne z ustanowionymi w niniejszym statucie lub normami bezwzględnymi sanmaryńskiego porządku prawnego.

Art. 11
(Zakazy)

Zakazane jest adwokatom:

a) reklamować w jakiejkolwiek formie swoją działalność zawodową;

b) znajdować klientów oferując usługi zawodowe przez profesjonalne agencje lub pośredników;

c) używać zwrotów wulgarnych i obraźliwych w pismach sądowych i działalności zawodowej, niezależnie od naruszenia zasad zachowania zgodnie z przepisami prawa cywilnego i karnego; 

d) grozić stronie przeciwnej jakimikolwiek działaniami lub skargami nieadekwatnymi i niesłusznymi;

e) zawierać umowy z opłatą zależną od rezultatu;

f) obsługiwać stron, które mają sprzeczne interesy;

g) świadczyć swoich usług w postępowaniu spornym, także jeśli określono je w decyzji arbitrów, w którym mogą być użyte jako dowody dokumenty wydane lub poświadczone w wykonywaniu działalności notariusza lub jeśli podważa się ważność tych dokumentów.

Sekcja II
Obowiązki adwokata w stosunkach z kolegami

Art. 12
(Zachowanie)

W celu uczynienia bardziej przejrzystymi i poprawnymi wykonywania obowiązków zawodowych, adwokat musi pozostawać zawsze w relacjach z kolegami opartymi na lojalności i szacunku. 

Adwokat musi jednakże mieć z kolegami relacje ograniczone do zawodowych.

Art. 14
(Kontakty ze stroną przeciwną)

W działalności zarówno przed sądem jak i pozasądowej, adwokat nie może utrzymywać kontaktu ze stroną przeciwną, jeśli ta jest reprezentowana przez innego prawnika.

W szczególności, korespondencja musi być wysyłana do prawnika strony przeciwnej, z wyjątkiem przypadków szczególnych, w których ten ostatni musi być poinformowany oddzielną wiadomością.

Art. 14
(Zakaz negatywnych ocen)

Zakazane jest wyrażanie negatywnych ocen o kolegach, w celu zrażenia klientów.

Sekcja III
Obowiązki adwokata w relacjach z organami sądowymi

Art. 15
(Relacje z Sędziami)

Relacje z Sędziami muszą być godne i oparte na szacunku odpowiednim do pełnionego przez nich urzędu.

Art. 16
(Relacje z osobami z administracji państwowej)

Relacje z osobami z administracji państwowej muszą być oparte na wzajemnym szacunku.

Art. 17
(Zakaz zeznawania)

Zakazane jest adwokatowi zeznawać jako świadek w sprawie faktów lub czynów, o których dowiedział się w związku z wykonywaniem czynności zawodowych.

Rozdział II
Obowiązki notariusza

Art. 18
(Poprawność)

Notariusz wykonuje swój zawód jako urzędnik publiczny zgodnie z przepisami obowiązujących ustaw.

Art. 19
(Obowiązki)

Notariusz w wykonywaniu czynności zawodowych powinien:

a) zawsze zachowywać swoją niezależność i autonomię;
b) pełnić swoją służbę z najwyższą starannością;
c) utrzymywać poprawne stosunki z kolegami;
d) stosować opłaty i uprawnienia dodatkowe zgodnie z obowiązującymi taryfami;
e) ściśle powstrzymywać się od zachowań nieuczciwej konkurencji;
f) wskazywać w odpowiednich rubrykach pozycje taryfowe i określać poniesione koszty;
g) dbać o to, by akty, które wydaje lub zaświadcza nie były sprzeczne z przepisami bezwzględnie obowiązującymi lub porządkiem publicznym państwa, w którym mają mieć skutek.

Art. 19a
(Zastąpienie notariusza)

W przypadku potwierdzonej niemożności wydania przez Notariusza zaświadczonych odpisów dokumentów przez niego wydanych przez okres dłuższy niż 20 dni, aż do ustania przeszkody wskazuje on czasowo Kolegę z tej samej Kancelarii lub innego Notariusza poprawnie wyznaczonego przez Radę Izby, która wydaje także potrzebne dyspozycje.
[Artykuł dodany Rozporządzeniem Delegowanym z dn. 18 lipca 2011 r., nr 105 art. 1]

Art. 20
(Zakazy)

Zakazane jest Notariuszowi:

a) reklamować w jakiejkolwiek formie swoją działalność zawodową;
b) znajdować klientów oferując usługi zawodowe przez profesjonalne agencje lub pośredników;
c) wydawać i zaświadczać autentyczność aktów, które mogłyby być użyte w postępowaniu, także przyznanych w arbitrażu, przy których działał jako adwokat;
d) świadczyć swoich czynności zawodowych poza terytorium Republiki San Marino.

TYTUŁ IV
ORGANY IZBY

Art. 21
(Organy)
Organami Izby są:
1. Zgromadzenie;
2. Prezydent;
3. Rada;
4. Komisja Rewizyjna. 

Piastowanie funkcji w Izbie jest całkowicie nieodpłatne i w związku z tym ci, którzy są powołani do ich pełnienia nie są uprawnieni do jakiegokolwiek wynagrodzenia.

Rozdział I
(Zgromadzenie)

Art. 22
Zgromadzenie tworzą wszyscy członkowie Izby, którzy płacą składkę.

Wpisani na Listę Zawodową mają prawo do głosowania nad każdą sprawą. Członkowie Izby, ale nie wpisani na Listę mają prawo do uczestniczenia w zgromadzeniu bez prawa głosu i prawo do otrzymywania wszelkich zawiadomień wysyłanych wpisanym, a także do uczestniczenia w wydarzeniach o charakterze kulturalnym i zawodowym.

Art. 23
(Kompetencje Zgromadzenia)
Zgromadzenie musi być zwołane co najmniej raz w roku, w ciągu pierwszego semestru każdego roku i ma następujące kompetencje:

1. poddać pod dyskusję i zatwierdzić lub zmienić Budżet i Sprawozdanie Finansowe;
2. przeprowadzić wybory członków Rady;
3. wybierać członków Komisji Rewizyjnej, spośród członków Izby lub specjalistów, Kolegów sanmaryńskich;
4. rozpatrywać propozycje zmian Statutu przekazując je kompetentnym organom;
5. dyskutować i rozpatrywać wszelkie inne sprawy przekazane kompetencji Izby, które zgodnie z niniejszym statutem i prawem są zastrzeżone jego właściwości.

Art. 24
(Zawiadomienie o zwołaniu)

Zgromadzenie jest zwoływane przez Prezydenta poprzez listy polecone, telegramem, telefaxem lub pocztą elektroniczną lub  inną odpowiednią metodą dokonaną co najmniej na 5 dni przed dniem zwołania, w którym musi być wskazane miejsce, dzień i godzina spotkania i lista tematów obrad.

W tym samym liście musi być wskazany dzień, godzina i miejsce drugiego zwołania, na wypadek gdyby pierwsze zwołanie nie pozyskało liczby wpisanych na Listę uczestników wymaganej przez niniejszy Statut dla zwykłego Zgromadzenia. Drugie zwołanie musi być ustalone na co najmniej półtorej godziny po pierwszym.

Art. 25
(Zwołanie obowiązkowe)

Prezydent musi zwołać bez zwłoki Zgromadzenie na żądanie Komisji Rewizyjnej lub co najmniej jednej piątej wpisanych na Listę, u gdy na żądaniu określono tematy obrad. Jeżeli Prezydent w ciągu piętnastu dni od żądania nie zwoła Zgromadzenia, Komisja Rewizyjna lub wpisani na Listę mogą doprowadzić wprost do zwołania.

Art. 26
(Ważność zwołania i obrad)

Zgromadzenie, jeżeli jest zwołane prawidłowo, jest ważne w pierwszym wezwaniu przy obecności co najmniej 1/3 wpisanych na Listę i, w drugim zwołaniu, przy obecności jakichkolwiek członków mających prawo głosu.

Zgromadzenie rozstrzyga bezwzględną większością głosów oddanych, z wyłączeniem nieobecnych.

Zgromadzenie, z wyjątkiem przypadków zwołania, które są bezwzględnie wymagane przez prawo, uznaje się za należycie zwołane, nawet w przypadku braków spełnienia formalności przewidzianych niniejszym Statutem, o ile są na nim obecni wszyscy wpisani na Listę. W takim przypadku każdy z uczestników może sprzeciwić się dyskusji nad sprawami, o których nie zostali dostatecznie poinformowani. 

Art. 27
(Sprawy początkowe)

Zgromadzenie jest przeprowadzane przez Prezydenta Rady lub, w przypadku jego nieobecności, przez osobę wpisaną na Listę wybraną spośród obecnych.

Prezydent Zgromadzenia sprawdza prawidłowość utworzenia Zgromadzenia tworząc odpowiedni wpis w sprawozdaniu. Po stwierdzeniu prawidłowości utworzenia Zgromadzenia, ani samo zwołanie, ani ważność uchwał podjętych nie może być wzruszona przez nieuczestniczenie w głosowaniu lub nieobecność uczestników, którzy z jakiegokolwiek powodu, odstąpili podczas posiedzenia.

Art. 28
(Sposoby działania Zgromadzenia)

Uchwały Zgromadzenia są podejmowane w sposób głosowania ustalony przez Prezydenta.

Uchwały Zgromadzenia należy odnotowywać w protokole ustnym sporządzanym przez Sekretarza Rady w odpowiedniej księdze, pod nadzorem Prezydenta i przez nich obu podpisanym.

W protokole należy zamieścić, na ich żądanie, oświadczenia uczestników.

Art. 29
(Powołanie władz)

Zgromadzenie w sprawie wyboru Rady Izby i Komisji Rewizyjnej jest zwoływane przez Prezydenta i ma miejsce w ciągu dwóch miesięcy poprzedzających wygaśnięcie kadencji i przebiega zgodnie z przepisami art. 27, 28, 29 i 30 Ustawy z dn. 20 lutego 1991 r., nr 28.

Rozdział II
Rada

Art. 30
(Definicja)

Izba jest kierowana przez Radę złożoną z pięciu członków.

Kadencja Rady trwa trzy lata, a jej członkowie mogą być ponownie wybrani po upływie kadencji Rady.

Radny, który umarł, zrezygnował lub został odsunięty jest zastępowany przez członka, który jest wśród niewybranych wcześniej, i który pozostaje Radnym do zakończenia kadencji Rady.

Art. 31
(Kompetencje)

Rada wykonuje wszelkie czynności przewidziane w Ustawie z dn. 20 lutego 1991 r., nr  28, i może przede wszystkim czynić wszystko, co jest potrzebne lub przydatne dla osiągnięcia celów Izby, chyba że te czynności są przyznane przez Ustawę lub niniejszy Statut kompetencji innych organów lub uprawnionych.

W szczególności Rada musi pełnić następujące funkcje, wynikające z jej kompetencji:
1. pełnić nadzór nad Listą, spisem wpisanych do Izby i Rejestrem Praktykujących, dokonując odpowiednich wpisów, skreśleń, adnotacji i aktualizacji, przedstawiając okresowe sprawozdania Ministerstwu Sprawiedliwości, Państwowej Komisji Wolnych Zawodów, Sekretarzowi Spraw Wewnętrznych, Sekretarzowi spraw Zewnętrznych, Tribunale Commissariale, Tribunale Amministrativo, Ufficio del Registro, Ufficio Tributario i Istituto per la Sicurezza Sociale;
2. pełnić nadzór nad ustawami dotyczącymi zawodu prawnika i notariusza oraz chronić ich niezależność oraz godność;
3. działać w celu powstrzymania nadużyć w wykonywaniu zawodu i chronić tytuły zawodowe;
4. wykonywać czynności dyscyplinarne wobec wpisanych na Listę;
5. zobowiązuje do przestrzegania norm etycznych określonych w Tytule III niniejszego Statutu, dokonując ich niezbędnej wykładni zgodnie z duchem zawodu prawnika i notariusza, a także ustala nowe konieczne zasady etyczne;
6. dokładać wszelkich starań, aby ułatwić rozwój i doskonalenie zawodowe i kulturalne członków oraz badać ważne kwestie, promując i wspierając każdą słuszną inicjatywę w tym zakresie;
7. chronić ogólnych interesów grupy zawodowej, a także w tym celu może pozywać lub być pozywaną lub stroną postępowania karnego;
8. przedstawiać Państwowej Komisji Wolnych Zawodów taryfy zawodowe, ich zmiany i aktualizować je i, co dwa lata, dokonywać rozporządzeniem waloryzacji pieniężnej taryfy nie większej niż wskazanej przez wytyczne Urzędu Statystycznego;
9. wyrażać wiążące opinie w kwestii rozliczenia stawek zawodowych;
10. zatwierdzać zwołanie Zgromadzenia Izby, gdy jest to wymagane zgodnie z przepisami prawa i niniejszego Statutu, a także jeżeli uzna to za potrzebne oraz kiedy jest to podnoszone przez jedną piątą członków lub Kolegium Rewizyjne, zgodnie z przepisami art. 25;
11. ustalać wysokość opłaty wpisowej i opłaty rocznej członków Izby i wpisanych na Listę, a także opłaty za wydanie certyfikatów, kopii i opinii w zakresie zniesienia kosztów zastępstwa procesowego, w taki sposób, aby pokryć w odpowiednim stopniu niezbędne koszty funkcjonowania Izby, tak jak założono w projekcie Budżetu i wynikające z jego realizacji.
12. dokładać starań do rozwiązania sporów pomiędzy wpisanymi na Listę i pomiędzy nimi i ich klientami;
13. sprawować zarząd majątkiem Izby i finansami i wypełnianiem Budżetu rocznego i sprawozdania finansowego;
14. wyznaczać swoich przedstawicieli w organach, komisjach, i innych organizacjach publicznych i prywatnych, zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym.

W sprawie wniosków wpisania do Izby lub na Listę Rada Zarządzająca musi rozpatrywać w ciągu maksymalnie 30 dni od dnia złożenia wniosku.

Art. 32
(Prezydent, Sekretarz i Skarbnik)

Rada większością głosów wybiera Prezydenta, Sekretarza i Skarbnika.

Prezydent jest przedstawicielem prawnym Izby i wykonuje inne czynności określone w ustawach i niniejszym Statucie.

Sekretarz redaguje sprawozdania Rady i Zgromadzenia, dokonuje fizycznego wpisu do Izby, na Listę i do Rejestru Praktykantów, przechowuje dokumenty, wydaje certyfikaty i wykonuje wszelkie inne zadania o charakterze administracyjnym.

Skarbnik przechowuje sprawozdania rachunkowe, dokonuje egzekucji płatności, odbiera opłaty wpisowe i inne wierzytelności Izby, dba o nieruchomości, a także wykonuje wszelkie inne zadania dotyczące finansów i zarządzania aktywami Izby. 

Art. 33
(Zwołanie)

Rada jest zwoływana przez Prezydenta listem poleconym, telegramem, telefaxem lub pocztą elektroniczną lub innym odpowiednim sposobem, wysyłanym co najmniej 3 dni przed ustalonym dniem spotkania, ale w przypadkach szczególnie pilnych, zwołanie może być dokonane rozsądnym powiadomieniem każdą inną metodą.

Prezydent musi zwołać bez zwłoki Radę, w przypadku gdy żąda tego większość członków Rady lub Komisji Rewizyjnej.

Rada musi być ponadto zwołana co najmniej raz na trzy miesiące.

Funkcję Radnego traci ten, kto nie weźmie udziału w spotkaniach Rady trzy razy z rzędu, bez uzasadnionej przyczyny.

Art. 34
(Ważność posiedzenia)

Posiedzenia Rady, kiedy zostały prawidłowo zwołane, są ważne przy obecności większości członków; jednakże są one ważne, nawet bez spełnienia wymagań formalnych, o ile wszyscy Radni są obecni.

Posiedzenia Rady nie są jawne. 

Art. 35
(Uchwały)

Uchwały Rady są podejmowane większością głosów obecnych Radnych.

W przypadków równej ilości głosów przeważa głos Prezydenta. 

Uchwały Rady muszą być wprowadzone do sprawozdania prowadzonego we właściwej księdze pod nadzorem Prezydenta i Sekretarza.

Protokoły podpisują Prezydent i Sekretarz.

Rozdział III
Komisja Rewizyjna

Art. 36
(Definicja)

Komisja Rewizyjna jest organem kontroli finansowej Izby.

Komisja weryfikuje prawidłowe prowadzenie finansów i wyraża swoją opinię w sprawie Budżetu planowanego i końcowego.

Art. 37
(Skład)

Komisja Rewizyjna składa się z dwóch Komisarzy, ich kadencja trwa trzy lata i mogą być oni ponownie wybrani po upływie kadencji Komisji.

Komisarz, który zmarł, zrezygnował lub został odsunięty jest zastępowany przez członka, który jest wśród niewybranych wcześniej, i który pozostaje Komisarzem do zakończenia kadencji Komisji.

Art. 38
(Udział w obradach innych organów)

Członkowie Komisji Rewizyjnej muszą być zaproszeni na Zgromadzenie członków i zgromadzenie Rady. 

Komisarze nie mają prawa do żadnego wynagrodzenia.

Tytuł IV
Postępowanie dyscyplinarne
Art. 39
(Sankcje)

Rada Izby może wszcząć postępowanie dyscyplinarne wobec Adwokata i Notariusza wpisanego na Listę, który w wykonywaniu swoich czynności zawodowych, w jakikolwiek sposób naruszył godność zawodu i niezależność grupy zawodowej adwokatów i notariuszy lub nie dopełnił obowiązków, przyjmując jego odpowiedzialność, w zależności od wagi naruszenia i stosując w miarę możliwości w oparciu o stopniowanie, jedną z następujących kar:

a) upomnienie, nakładane w przypadkach i sposób określony w art. 47 Ustawy z dn. 20 lutego 1991 r., nr 28;
b) nagana, nakładana w przypadkach i sposób określony w art. 48 Ustawy z dn. 20 lutego 1991 r., nr 28;
c) zawieszenie w czynnościach zawodowych, nakładane w przypadkach i sposób określony w art. 49 Ustawy z dn. 20 lutego 1991 r., nr 28;
d) skreślenie z Listy, nakładane w przypadkach i sposób określony w art. 50 Ustawy z dn. 20 lutego 1991 r., nr 28;
e) usuniecie z zawodu, nakładane w przypadkach i sposób określony w art. 51 Ustawy z dn. 20 lutego 1991 r., nr 28;

Art. 40
(Postępowanie dyscyplinarne)

Rada Izby, w której odnotowano wykroczenie dyscyplinarne popełnione przez członka, po zweryfikowaniu poprawności informacji, powinna wezwać członka listem poleconym z potwierdzeniem odbioru. List polecony powinien jasno i z pełną precyzją wskazywać fakty naruszenia i reguły, które miałyby być naruszone. List musi być wysłany do członka na jego adres, co najmniej dziesięć dni przed ustaloną datą wezwania i, w przypadku braku potwierdzenia odbioru, list musi być wysłany ponownie, ustalając 
możliwą inną datę o ile jest to niezbędne dla dotrzymania tego terminu. Jeżeli dostarczenie jest niemożliwe, Rada powinna zawezwać, za pośrednictwem Ufficio Cursorile, w formie przypisanej dokumentom sądowym w materii karnej. 
Wezwany musi stawić się osobiście przed Radą, z możliwością przybrania adwokata na wezwanie, on może nawet przed datą ustalonego wezwania, mieć wgląd i uzyskać kopie wszystkich dokumentów i innych dowodów z postępowania dyscyplinarnego, przedstawiać dokumenty, przedstawiać teksty, przywoływać opinie i inne środki dowodowe, składać oświadczenia, wnosić o okazanie i przedstawienie innych rzeczy istotnych dla jego obrony; jednakże jeżeli wezwany nie stawi się, Rada po upewnieniu się, że został 
prawidłowo wezwany, może kontynuować postępowanie dyscyplinarne nawet przy jego nieobecności.
Po przeanalizowaniu wszelkich obowiązków i innych szczegółów, które mogą być wysuwane przez członka, Rada Izby stwierdzając, że przewinienie dyscyplinarne zostało popełnione, nakłada odpowiednią sankcję.
Postanowienie nakładające sankcję musi być jasno i wyczerpująco uzasadnione, i wydaje się bezzwłocznie informację członkowi, na którego zostało nałożone przez list polecony z potwierdzeniem odbioru wysyłany na jego adres lub wybrany przez niego adres do doręczeń.

Art. 40 bis
(Zawieszenie i inne środki zabezpieczające)

W czasie postępowania dyscyplinarnego, Rada Izby może nałożyć odpowiednie środki zabezpieczające lub tymczasowo zawiesić w wykonywaniu czynności Adwokata i/lub Notariusza wpisanego na Listę, jeżeli:

jest on oskarżony w Republice o przestępstwa, o których mowa w art. 295, 296, 354, 358, 361 lub inne przestępstwa podobne jeśli akt oskarżenia sporządzony został przez zagraniczne organy,
jest on pozbawiony wolności w Republice lub zagranicą,
jest on oskarżony w Republice lub zagranicą za przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności nie mniejszą niż na dwa lata lub na ten sam okres wydaleniem ze służby publicznej lub zawodu.

Rada Wykonawcza nakładając środek zabezpieczający, wyjaśnia powody, z których go nałożyła i wydaje wszelkie inne dyspozycje.

O zastosowaniu środka zabezpieczającego niezwłocznie zawiadamia się członka za pośrednictwem listu poleconego z potwierdzeniem odbioru wysłanego do jego miejsca do doręczeń, przy jego kancelarii lub wybranego miejsca zamieszkania.

Adwokat notariusz musi powiadomić niezwłocznie Radę Wykonawczą Izby o wniesionym przeciw niemu akcie oskarżenia, wraz z odpowiednimi dokumentami; brak lub opóźnienie zawiadomienia twory odrębne przewinienie dyscyplinarne.

[Artykuł dodany Rozporządzeniem Delegowanym z dn. 18 lipca 2011 r. nr 105, art. 5.]

Art. 41
(Odwołania. Reguły postępowania.)

Przeciw uchwałom, którymi nałożono kary lub środki zabezpieczające może być podniesione odwołanie do Rady Izby w terminie zawitym dziesięciu dni od powiadomienia, o którym mowa w ostatnim paragrafie artykułu 40 i w trzecim paragrafie artykułu 40 bis; odwołanie, odpowiednio uzasadnione, powinno być przesłane do Rady w jej siedzibie w Izbie za pośrednictwem listu poleconego. 
Odpowiedź na odwołanie Rada sporządza w ciągu piętnastu następnych dni.

Przeciwko uchwale, o której mowa w pierwszym akapicie jest dopuszczalne także odwołanie hierarchiczne wprost do Państwowej Komisji Wolnych Zawodów w terminie zawitym trzydziestu dni od zawiadomienia, o którym mowa w ostatnim akapicie artykułu 40 lub przedostatniego akapitu artykułu 40 bis; odwołanie, które musi być odpowiednio uzasadnione i zawierać dokładne wskazanie dowodów, na których się opiera, musi być wysłane Komisji za pośrednictwem listu poleconego.

Sprawę odwołania hierarchicznego Komisja rozpatruje w ciągu sześćdziesięciu dni następujących po otrzymaniu listu, w którym odwołanie zostało wniesione.

Odwołanie przez zażalenie  nie zawiesza terminów dla odwołania hierarchicznego.

Uchwały, którymi Rada nałożyła kary dyscyplinarne, jeżeli nie zostały zakwestionowane, stają się wykonalne po upływie terminu odwołania do Państwowej Komisji Wolnych Zawodów.

Odwołania wniesione we właściwym czasie, zawieszają uchwały Rady, którymi nałożono kary dyscyplinarne.

Odwołania od środków tymczasowych, nie zawieszają zastosowania tych środków i nie zawieszają biegu podjętego postępowania dyscyplinarnego.

Uchwały wydane w przedmiocie odwołań, zarówno przez Radę Izby jak i Państwową Komisję Wolnych Zawodów, muszą być wydane z wyczerpującym uzasadnieniem.

Art. 42
(Powiadomienie odpowiednich organów o karach.)

Prezydent jest uprawniony do przekazywania uchwał ostatecznych Rady dotyczących nałożenia kar dyscyplinarnych, o których mowa w punktach b), c), d) i e) powyższego art. 40, zainteresowanym,  Dicastero alla Giustizia i Państwowej Komisji Wolnych Zawodów.

Art. 43
(Postępowanie dotyczące kary ostrzeżenia)

Postępowanie dyscyplinarne określone w poprzednich art. 39, 40, 41 i 42 nie znajduje zastosowania, kiedy przewinienie dyscyplinarne jest drobne i wyjątkowe, za które Rada Izby wydaje jedynie ostrzeżenie. W tym przypadku, postępowanie dyscyplinarne jest wszczynane tylko na żądanie ostrzeżonego członka, zgodnie z przepisami art. 47 Ustawy z dn. 20 lutego 1991 r., nr 28.

Tytuł V
BUDŻET I FINANSE

Art. 44
(Budżet i Sprawozdanie Finansowe)

Budżet i Sprawozdanie Finansowe obejmują okresy od 1 stycznia do 31 grudnia każdego roku.

Na zakończenie każdego roku rachunkowego Rada jest odpowiedzialna za przygotowanie szacunkowego Sprawozdania Finansowego i Budżetu za okres wykonany i pozostały.

W pierwszym semestrze każdego roku Budżet i Sprawozdanie Finansowe są przedkładane Zgromadzeniu Izby dla zatwierdzenia.

Art. 45
(Sporządzenie Sprawozdania Finansowego)

Sprawozdanie Finansowe obejmuje wszelkie wpływy i wszystkie wydatki dokonane w ciągu roku.

Wpływy i wydatki muszą być odnotowane we właściwym rejestrze.

TYTUŁ VI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
ROZDZIAŁ I
WPIS DO IZBY I NA LISTĘ DLA ADWOKATÓW I NOTARIUSZY JUŻ WPISANYCH NA LISTĘ OBROŃCÓW I NA LISTĘ NOTARIUSZY

Art. 46
(Wpis Adwokatów i Notariuszy już wpisanych na Listy już istniejące)

Wszyscy adwokaci i notariusze, którzy w chwili wejścia w życie niniejszego Dekretu są już wpisani na Listę Notariuszy i na Listę Obrońców, prowadzonych na podstawie obowiązujących ustaw, są wpisani do Izby Adwokatów i Notariuszy i na odpowiednią Listę, bez obowiązku aplikacji, o której mowa w art. 8, a także egzaminu zawodowego, o którym mowa w art. 7, w sposób określony w artykułach następnych.
Są także uprawnieni do wpisu do izby i na Listę Adwokatów i Notariuszy, bez obowiązku aplikacji i egzaminu, także ci, którzy na podstawie przepisów obowiązujących byli wpisani jedynie na Listę Obrońców lub jedynie na Listę Notariuszy, w ten sam sposób określony w następnych artykułach, odpowiednio stosowanych; w takim przypadku mogą oni wykoywać tylko zawód adwokata o ile wcześniej byli wpisani tylko na Listę Obrońców lub tylko zawód notariusza, jeśli wcześniej byli wpisani jedynie na Listę 
Notariuszy. Ograniczenie działalności musi być odnotowane na Liście.

Art. 47
(Wniosek o wpis i załączane dokumenty)

Ci, którzy chcą być wpisani do Izby Adwokatów i Notariuszy i ewentualnie także na odpowiednią Listę, na podstawie tego, o czym mowa w artykule poprzednim, muszą złożyć wniosek do Commissario Straordinario, o którym mowa w art. 54 Ustawy z dn. 20 lutego 1991 r., nr 28, przedstawiając odpowiedni wniosek przed Tribunale Commissariale w ciągu dwóch miesięcy następujących od wejścia w życie niniejszego Statutu; do wniosku muszą być załączone dokumenty potwierdzające wpis na Listę Notariuszy i na 
Listę Obrońców, spełnianie wszelkich wymagań, o których mowa w art. 5, poza tymi w literach d) i e), dla wpisu do izby, i ewentualnie także dokumenty potwierdzające brak przeszkód z art. 6 dla wpisu na Listę, z zastrzeżeniem art. 55.

Ci, którzy wnoszą o wpis na podstawie drugiego akapitu art. 46 muszą załączyć dokumenty potwierdzające tylko na Listę Obrońców lub tylko na Listę Notariuszy. W ciągu trzydziestu dni następujących po upływie terminu dla przedstawienia wniosku, o którym mowa w poprzednim akapicie (AKAPIT USTĘP!!) Commissario Straordinario, po sprawdzeniu wniosku, powinien sporządzić wykaz tych, którzy spełniają wymagania wpisu do Izby i tych, którzy spełniają także warunki wpisu na Listę.

Art. 48
(Zgromadzenie w sprawie wyboru Rady Izby i Komisji Rewizyjnej)

W ciągu piętnastu dni następujących po sporządzeniu wykazów, o których mowa w ostatnim ustępie poprzedniego artykułu, Commissario Straordinario doprowadza do zwołania Zgromadzenia tych, którzy są wpisani na te listy w celu wyboru Rady Izby i Komisji Rewizyjnej.

Wezwanie jest wysłane wszystkim tym, którzy są wpisani do wykazów zgodnie z art. 24; termin posiedzenia nie może być ustalony później niż dwadzieścia dni od wysłania wezwań.

Zgromadzenie wybiera Prezydenta posiedzenia i doprowadza do wyboru Rady i Komisarzy w sposób określony w art. 22 i 55.

Wpisani do wykazu, w celach wyborczych, są uznawani za wpisanych do Izby i ewentualnie także na Listę.  

Rada Izby dokonuje, w pierwszej kolejności, ustala doraźnie opłatę za wpis, składkę roczną i wysokość ubezpieczenia, o którym mowa w art. 6, ustęp pierwszy, litera b), i dokonuje formalnego wpisu do Izby, ewentualnie także na Listę tych, którzy wnieśli skutecznie opłatę i składkę i przedstawią dokument potwierdzający posiadanie polisy ubezpieczeniowej.

Do czasu wpisu do Izby i na Listę, zgodnie z brzmieniem niniejszego Rozdziału, adwokaci i notariusze wpisani na listy na podstawie obowiązujących dotychczas ustaw, mogą nadal wykonywać zawód przez okres maksymalnie sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego Statutu.

Rozdział II
Przepisy przejściowe dla aplikantów

Art. 49
Ukończenie aplikacji i zaliczenie egzaminu zawodowego)

Ci, którzy w dniu wejścia w życie poniższego dekretu rozpoczęli już odbywanie aplikacji na zasadach Ustawy z dn. 31 października 1968 r. nr 39 i Ustawy z dn. 4 maja 1979 nr 29, odbywają aplikację i zaliczają odpowiednie kolokwia zgodnie z zasadami ustalonymi przez powyższe ustawy.

Rozdział III
Przepisy przejściowe dla studiujących prawo

Art. 50
(Długość aplikacji dla studiujących prawo)

Ci, którzy w dniu wejścia w życie poniższego dekretu są studentami prawa zostają uprawnieni, w celu zdobycia kwalifikacji zawodowych i w konsekwencji wpisu do Izby, do odbywania aplikacji tak, jak reguluje to Ustawa nr 39/1968 i nr 24/1979 i zaliczenia kolokwium zgodnie z ich regulacją. Okres aplikacji w takim wypadku wynosi osiemnaście miesięcy. Są oni także uprawnieni do odbycia szkoleń organizowanych przez Instytut Prawa uwzględniając zatrudnienie aplikantów.

Powyższy przepis przejściowy traci moc z dniem 31 grudnia 2002 roku.

Rozdział IV
Adwokaci i notariusze zagraniczni

Art. 51
(Wykonywanie czynności przez adwokatów zagranicznych)

Adwokaci i pełnomocnicy zagraniczni, o ile są uprawnieni do stałego wykonywania czynności zawodowych w państwie pochodzenia, mogą wykonywać na terytorium sanmaryńskim, w charakterze tymczasowym, działalność, o której mowa w art. 4, litera b), zgodnie z poniższymi wymaganiami:

a) że Państwo, z którego pochodzą przyznaje odpowiednie uprawnienie adwokatom sanmaryńskim;

b) że działają we współpracy adwokatem sanmaryńskim wpisanym na Listę, przy której mają swoje miejsce doręczeń;

c) że, przez podjęciem czynności, wysłali do Prezydenta Rady Izby, listem poleconym, zawiadomienie, w którym muszą wskazać dane osobowe i profesję i imię adwokata sanmaryńskiego przy którym wybrali miejsce do doręczeń;

d) że przestrzegają norm etycznych ustanowionych niniejszym Statutem.

Art. 52
(Akty wydane lub zaświadczone przez notariuszy zagranicznych)

Notariusze zagraniczni nie mogą wykonywać swoich funkcji na terytorium Republiki San Marino.

Aktom wydanym lub zaświadczonym przez notariuszy zagranicznych jest mimo wszystko przyznana skuteczność także na terytorium sanmaryńskim, o ile nie są sprzeczne z normami bezwzględnymi lub porządkiem publicznym i pod warunkiem, że Państwo obce, do którego przynależy notariusz zagraniczny przyznaje taką samą, wzajemną skuteczność aktom wydanym lub poświadczonym przez notariusza sanmaryńskiego.

Art. 53
(Umowy międzynarodowe)

Regulacja dwóch powyższych artykułów nie obejmuje materii, której dotyczą ewentualne umowy międzynarodowe zawarte przez Republikę San Marino.

Rozdział V
Przepisy końcowe

Art. 54
(Odwołania)

Przeciw zarządzeniom wydany przez Commissario Straordinario i przez Radę Izby na podstawie Rozdziału I tego Tytułu przysługuje odwołanie i sprzeciw do Sądu Administracyjnego zgodnie z przepisami Ustawy z 28 czerwca 1989 r, nr 68.

Art. 55
Przepisy przejściowe dotyczące dopuszczenia do zawodu)

Mogą być wpisani na Listę Adwokatów i Notariuszy, w sposób opisany w Rozdziale I poniższego tytułu:

a) znosząc niezdolność przewidzianą w art. 6, akapit drugi, punkty a) i c), adwokaci i notariusze, już wpisani na Listę Notariuszy i Listę Obrońców, którzy w chwili wejścia w życie poniższego Statutu posiadają uprawnienia co najmniej z 27 marca 1992 r.;

b) znosząc niezdolność przewidzianą w art. 6, akapit drugi, punkt d), adwokaci i notariusze, już wpisani na Listę Adwokatów i Listę Obrońców, którzy są emerytowani na podstawie przepisów emerytalnych Ustawy z 8 marca 1927 r., nr 7. 
Art. 56
(Uchylenia)

Uchyla się obowiązywanie ustaw z 1 grudnia 1967 nr 50, 1 grudnia 1967 r. nr 51, 1 grudnia 1967 r. nr 52 i 1 grudnia 1967 r. nr 53, które funkcjonują jako opłaty profesjonalne dopóki nie zostaną zastąpione nowymi, przygotowanymi przez Izbę i zatwierdzonymi przez Narodową Komisję Wolnych Zawodów, jak ustalono w niniejszym Statucie i ustawie z dn. 20 lutego 1991, nr 28.

Przepisy niniejszego Statutu i ustawy z dn. 20 lutego 1991 r., nr 28, w materii odpowiedzialności karnej stosuje się jedynie do przewinień dyscyplinarnych popełnionych po wejściu w życie niniejszego Statutu.

Art. 57
(Adwokatura państwowa)

Adwokaci i Notariusze należący do adwokatury państwowej nie są podmiotami objętymi regulacją poniższego Statutu.

Są oni jednakże zobligowani działać zgodnie z etycznymi zasadami ustanowionymi w Tytule III tego Statutu, o ile nie powodują one konfliktu z bezwzględnymi obowiązkami pracowników państwowych, które są zawarte w regulacjach ich działalności zawodowej.

Art. 58
(Wejście w życie niniejszego Statutu)

Niniejszy Statut wchodzi w życie piętnastego dnia po dniu publikacji Dekretu Regentów, w którym przyznane zostaje uznanie prawne Regulaminu (Izby) Adwokatów i Notariuszy.

Włoski podatek od gier hazardowych niezgodny z prawem UE

Na skutek skargi dwóch obywateli włoskich, którzy zostali wezwani do opodatkowania wygranych w zagranicznym kasynie, rzymska komisja skarbowa zwróciła się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o dokonanie oceny, czy prawo włoskie jest zgodne z art. 52 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu UE.
Włoskie regulacje dają bowiem możliwość opodatkowania wygranych w zagranicznych kasynach, nie przyznając na tym gruncie innym państwom wzajemności, co więcej dopuszczając odmienne opodatkowanie na terytorium Włoch. Trybunał uznał, że takie regulacje są dyskryminacją innych państw członkowskich. Różnorodne opodatkowanie ze względu na miejsce uprawiania hazardu ma wyraźnie ograniczać zasadę swobody świadczenia usług. Trybunał nie przekonała argumentacja, że we Włoszech istnieje podatek od rozrywki, gdyż jego założenia są rozbieżne z tymi ujętymi w regulacji podatku od wygranych z gier hazardowych za granicą. Podobnie bezskuteczne okazało się powoływanie na chęć walki z praniem brudnych pieniędzy oraz uzależnieniem obywateli od hazardu.
Powyższe rozstrzygnięcie Trybunału stanowi podstawę dla działań przeciwko włoskiemu fiskusowi graczy, którzy uiścili już stosowne podatki.